تبلیغات
سیاه جامگان خراسانی - خطبه 2 نهج البلاغه
 
 


<-BlogDescription->

خطبه 2 نهج البلاغه
طبق قرار امروز دومین خطبه نهج البلاغه را می خوانیم و در آن تفکر می کنیم انشاءالله کار گشا گردد.

قسمت اول 
خطبه 2
از خطبه‏ های اوست كه پس از بازگشت از نبرد صفیّن خوانده است
او را سپاس می‏گویم كه زیادتخواه نعمت اویم. گردن نهاده عزّت اویم. پناه خواه از معصیت اویم، و نیازمند كفایت اویم. هر كه را راه نماید گمراه نباشد، و دشمنش را كسی پناه نباشد و آن را كه او كارگزار شد، نیازی به مال و جاه نباشد. هر چه سنجند به پای سپاس او نرسد و هیچ اندوخته‏ای به بهای او نرسد. گواهی می‏دهم كه خدا یكتاست، انبازی ندارد و بی‏همتاست.
گواهیی از روی اعتقاد و ایمان، بی‏آمیغ برآمده از امتحان. چند كه ما را زنده می‏دارد این گواه دستاویز ماست و ذخیره دشواریهای روز رستاخیز ماست، كه گواه به یگانگی او، نشانه استواری ایمان است و سرلوحه نیكوكاری و احسان، و مایه خشنودی خدای رحمان، و سلاح جنگ با شیطان، و گواهی می‏دهم كه محمّد (ص) بنده او و پیامبر اوست. او را بفرستاد با دینی آشكار، و نشانه‏هایی پدیدار، و قرآنی نبشته در علم پروردگار. كه نوری است رخشان، و چراغی است فروزان، و دستورهایش روشن و عیان. تا گرد دودلی از دلها بزداید، و با حجّت و دلیل ملزم فرماید. نشانه‏هایش ببینند و بیش نستیزند، و بترسند و از گناه بپرهیزند. و این هنگامی بود كه مردم به بلاها گرفتار بودند، و رشته دین بریده و كشتی‏های یقین ناپایدار. پندار با حقیقت به هم آمیخته، همه كارها در هم ریخته. برونشو كار دشوار، در آمدنگاهش ناپایدار، چراغ هدایت بی‏نور، دیده حقیقت بینی كور، همگی به خدا نافرمان، فرمانبر و یاور شیطان، از ایمان روگردان. پایه‏های دین ویران، شریعت بی‏نام و نشان، راههایش پوشیده و نا آبادان. دیو را فرمان بردند، و به راه او رفتند و چون گله كه به آبشخور رود پی او گرفتند. - تخم دوستی‏اش در دل كاشتند - و بیرق او را برافراشتند حالی كه فتنه چون شتری مست آنان را به پی می‏سپرد، و بر دست و پا ایستاده، از پایشان در می‏آورد، و آنان دچار موج فتنه سرگردان بودند، درمانده و نادان، فریفته مكر شیطان. در خانه امن كردگار با ساكنانی تبه‏كار و بدكردار، خوابشان شب بیداری، سرمه دیده‏شان اشك جاری، در سرزمینی عالم آن دم از گفت بسته، و جاهل به عزّت در صدر نشسته.
و از این خطبه است در وصف خاندان رسول (ص)
راز پیامبر بدانها سپرده است، و هر كه آنان را پناه گیرد به حق راه برده است. مخزن علم پیامبرند و احكام شریعت او را بیانگر. قرآن و سنّت نزد آنان در امان. چون كوه افراشته، دین را نگهبان، پشت اسلام بدانها راست و ثابت و پابرجاست.
و از این خطبه است در باره گروهی از مخالفان
تخم گناه كشتند، و آب فریب به پای آن هشتند و شكنجه و عذاب درویدند، و بدین حقیقت نرسیدند كه: از این امّت كسی را با خاندان رسالت همپایه نتوان پنداشت، و هرگز نمی‏توان پرورده نعمت ایشان را در رتبت آنان داشت كه آل محمّد (ص) پایه دین و ستون یقینند. هر كه از حد درگذرد به آنان بازگردد، و آن كه وامانده، بدیشان پیوندد. حقّ ولایت خاصّ ایشان است و میراث پیامبر مخصوص آنان. اكنون حقّ به خداوند آن رسید و رخت بدانجا كه بایسته اوست كشید.



قسمت دوم

خطبه (2)
و من خطبة له علیه السلام بعد انصرافه من صفین
أَحْمَدُهُ اسْتِتْمَاماً لِنِعْمَتِهِ وَ اسْتِسْلَاماً لِعِزَّتِهِ وَ اسْتِعْصَاماً مِنْ مَعْصِیَتِهِ وَ أَسْتَعِینُهُ فَاقَةً إِلَى كِفَایَتِهِ إِنَّهُ لَا یَضِلُّ مَنْ هَدَاهُ وَ لَا یَئِلُ مَنْ عَادَاهُ وَ لَا یَفْتَقِرُ مَنْ كَفَاهُ فَإِنَّهُ أَرْجَحُ مَا وُزِنَ وَ أَفْضَلُ مَا خُزِنَ وَ أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِیكَ لَهُ شَهَادَةً مُمْتَحَناً إِخْلَاصُهَا مُعْتَقَداً مُصَاصُهَا نَتَمَسَّكُ بِهَا أَبَداً مَا أَبْقَانَا وَ نَدَّخِرُهَا لِأَهَاوِیلِ مَا یَلْقَانَا فَإِنَّهَا عَزِیمَةُ الْإِیمَانِ وَ فَاتِحَةُ الْإِحْسَانِ وَ مَرْضَاةُ الرَّحْمَنِ وَ مَدْحَرَةُ الشَّیْطَانِ وَ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ أَرْسَلَهُ بِالدِّینِ الْمَشْهُورِ وَ العلم الْمَأْثُورِ وَ الْكِتَابِ الْمَسْطُورِ وَ النُّورِ السَّاطِعِ وَ الضِّیَاءِ اللَّامِعِ وَ الْأَمْرِ الصَّادِعِ إِزَاحَةً لِلشُّبُهَاتِ وَ احْتِجَاجاً بِالْبَیِّنَاتِ وَ تَحْذِیراً بِالْآیَاتِ وَ تَخْوِیفاً بِالْمَثُلَاتِ وَ النَّاسُ فِی فِتَنٍ انْجَذَمَ فِیهَا حَبْلُ الدِّینِ وَ تَزَعْزَعَتْ سَوَارِی الْیَقِینِ وَ اخْتَلَفَ النَّجْرُ وَ تَشَتَّتَ الْأَمْرُ وَ ضَاقَ الْمَخْرَجُ وَ عَمِیَ الْمَصْدَرُ فَالْهُدَى خَامِلٌ وَ الْعَمَى شَامِلٌ‏ عُصِیَ الرَّحْمَنُ وَ نُصِرَ الشَّیْطَانُ وَ خُذِلَ الْإِیمَانُ فَانْهَارَتْ دَعَائِمُهُ وَ تَنَكَّرَتْ مَعَالِمُهُ وَ دَرَسَتْ سُبُلُهُ وَ عَفَتْ شُرُكُهُ أَطَاعُوا الشَّیْطَانَ فَسَلَكُوا مَسَالِكَهُ وَ وَرَدُوا مَنَاهِلَهُ بِهِمْ سَارَتْ أَعْلَامُهُ وَ قَامَ لِوَاؤُهُ فِی فِتَنٍ دَاسَتْهُمْ بِأَخْفَافِهَا وَ وَطِئَتْهُمْ بِأَظْلَافِهَا وَ قَامَتْ عَلَى سَنَابِكِهَا فَهُمْ فِیهَا تَائِهُونَ حَائِرُونَ جَاهِلُونَ مَفْتُونُونَ فِی خَیْرِ دَارٍ وَ شَرِّ جِیرَانٍ نَوْمُهُمْ سُهُودٌ وَ كُحْلُهُمْ دُمُوعٌ بِأَرْضٍ عَالِمُهَا مُلْجَمٌ وَ جَاهِلُهَا مُكْرَمٌ
و منها و یعنی آل النبی صلى الله علیه و آله و سلم
هُمْ مَوْضِعُ سِرِّهِ وَ لَجَأُ أَمْرِهِ وَ عَیْبَةُ عِلْمِهِ وَ مَوْئِلُ حُكْمِهِ وَ كُهُوفُ كُتُبِهِ وَ جِبَالُ دِینِهِ بِهِمْ أَقَامَ انْحِنَاءَ ظَهْرِهِ وَ أَذْهَبَ ارْتِعَادَ فَرَائِصِهِ
مِنْهَا فى المنافقین
زَرَعُوا الْفُجُورَ وَ سَقَوْهُ الْغُرُورَ وَ حَصَدُوا الثُّبُورَ لَا یُقَاسُ بِآلِ مُحَمَّدٍ صلى الله علیه و آله مِنْ هَذِهِ الْأُمَّةِ أَحَدٌ وَ لَا یُسَوَّى بِهِمْ مَنْ جَرَتْ نِعْمَتُهُمْ عَلَیْهِ أَبَداً هُمْ أَسَاسُ الدِّینِ وَ عِمَادُ الْیَقِینِ إِلَیْهِمْ یَفِی‏ءُ الْغَالِی وَ بِهِمْ یلحق التَّالِی وَ لَهُمْ خَصَائِصُ حَقِّ الْوِلَایَةِ وَ فِیهِمُ الْوَصِیَّةُ وَ الْوِرَاثَةُ الْآنَ إِذْ رَجَعَ الْحَقُّ إِلَى أَهْلِهِ وَ نُقِلَ إِلَى مُنْتَقَلِهِ

::
:: مرتبط با: دین , نهج البلاغه , اهل بیت(ع) , خواندنی ,
:: برچسب‌ها: نهج البلاغه , خطبه , 2 , امام , علی , (ع) ,
:: لینک های مرتبط: تبیان ,
نویسنده : محمد حسن دباغی
تاریخ : یکشنبه 17 شهریور 1392